Böylece hayatımdan plastiği çıkarmaya karar verdim.

Böylece hayatımdan plastiği çıkarmaya karar verdim.

 

 

 

Bodrum'da çöp sahasının devamlı yandığı bir dönem vardı merkezde olanlar bilir. Yangının dumanı bizim mahalleye çöküyordu ve aylarca bitmeyen yangın benim atık konusunu uzunca bir süre düşünmemi sağladı. Her gün çöp attığımızı farkettim. Biraz daha büyük pencereden bakınca kent ölçeğinde her gün inanılmaz miktarda çöp çıktığını görmeye başladım.

 

 

Gümüşlük Akademi’de Kompost Atölyesi’ne katılmıştım. Eğitim aslında bildiğim ama modern hayat içinde zamanla unuttuğum bir gerçeği hatırlattı. Doğada çöp yoktur. Her atık bir diğerinin kaynağıdır ve bir döngü oluştururlar. Ancak içinde yaşadığımız lineer ekonomi bu döngüyü kesiyor. Hocamız çöpe altın gibi bakıyordu. Bizim elimizi sürmediğimiz şeyleri avuçlayıp kokluyordu.

 

 

Eğitim sonunda kompostun nasıl mucizevi bir şey olduğunu gördükten sonra organik atıkların değerlendirilmesi gerektiğine ikna oldum. Hiç vakit kaybetmeden evde kendi kompost alanımı kurup başladım. Ancak hayal kırıklığına uğradım. Ben hiç çöp çıkarmayacağımı zannederken bu bir türlü mümkün olamıyordu. Çünkü aldığım her şey bir plastik ambalaja sahipti. Bu gerçekle yüzleştikten sonra çözüm arayışına girdim.

 

 

Aklıma ilk gelen çözüm geri dönüşüm oldu. Bodrum’daki geri dönüşüm merkeziyle iletişime geçip mahallemize geri dönüşüm konteyneri getirmelerini sağladım. Ancak biraz araştırma yapınca geri dönüşümün zannettiğimiz kadar masum bir şey olmadığını öğrendim. İkinci hayal kırıklığım... Hem çok pahalı ve sürdürülebilir değil, hem de geri dönüşüm sırasında da çevreye ciddi zarar veriliyor. Aslında şunu kabul etmeliyiz ki plastiğin geri dönüşme ihtimali bize sadece kendimizi iyi hissettiriyor. Pet şişeyi mavi kovaya atarak sorumluluktan kurtulduğumuzu düşünüyoruz. Hissettiğimiz şey tam olarak şu oluyor “doğayı kirleten ben değilim, diğeri”. Üzgünüm ama her yıl üretilen plastiğin yalnızca %5'i geri dönüşümden geliyor.
 

 


Geri dönüşmeyen plastik atıklar da okyanusta adalar oluşturuyor. Peki yapmam gereken şey bunların temizliği için mücadele etmek miydi? Bir süre sonra ulaştığım sonuç şu oldu. Denizleri temizlemek yapmamız gereken son şey. Günün her dakikası bir kamyon dolusu çöp okyanuslara boşalıyor. Sayamayacağımız kadar hayvan plastik yüzünden ölüyor. Tarihin en hızlı nesil tükenme olayını yaşıyoruz. Artık plastik de besin zinciri içinde. Bir Tedx konuşmasında duyduğum güzel bir örnek var. Eve geldiniz, mutfaktaki musluk açık kalmış ve su taşıyor. İlk ne yaparsınız? Muhtemelen yerdeki suları temizlemeye başlamadan önce musluğu kapatırsınız. Biz musluğu kapatmak yerine suyu boşaltmaya çalışıyoruz. Bu çok saçma ve boşa bir çaba. Denizlere plastik akışını önlemek için gerçekçi çözüm; önce musluğu kapatmak, yani plastik kullanmamak. Böylece ben plastiği hayatımdan çıkarmaya karar verdim.

 

 

 

 

 

Etiketler: hayatımdan plastiği çıkarmaya karar verdim
Eylül 15, 2020
Listeye dön